خدایا در گلویم ابر کوچکی ست که خیال بارش ندارد میشود مرا بغل کنی؟؟؟ نمیدونم چرا تا میام به این شرایط عادت کنم و از فکر وخیالات بیام بیرون ی اتفاقایی میفته که منو هل میده به سمت بچه و شک... قضیه از تاخیر ده روزه پریودم شروع شده و اینکه امروز صبح ساعت ۵ با درد زیر شکم بیدار شدم و فکر کردم که اتفاق ناخوشایند اومده ولی دیدم نه خبری نیست.بعد بعداظهر رو شکمم دراز کشیده بودم یهو احساس نبض کردم تو زیر شکمم.امشب هم شام خونه یکی از دوستان مهمونی بودیم که برای دقایقی حالم بد شد .راستش گفتم حتما حاملم و نی نیم اومده تا به هر چی حرف و شک و تردید خاتمه بده. باز هم میترسم اخه سه چار ماه پیشم این اتفاق افتاده بود و بعد دو هفته تاخیر پری تشریف فرما...